Biz bu konuşmaya, bu karşılamaya o kadar alıştık ki artık her boş vakit bizim için Japonlarla konuşma vakti olmuştu. Eminönü, Sultanahmet bizim için yeni arkadaşlıklar, yeni muhabbetler, yeni kelimeler, yeni bilgiler demekti. Tanıştığım tüm Japonlarda ilk günkü hissettiğim heyecanı hep hissediyorum. Çünkü hepsi güler yüzlü, hepsi sevecen, konuşkan, araştıran, sürekli soru soran, dillerini öğrendiğimiz için çok çok çok fazla mutlu olan insanlardı.
Bizim Japonca öğrendiğimizi duyunca o kadar mutlu oluyorlardı ki anlatamam… O mutluluk, hem sözlerine hem gözlerine yansıyor adeta… Bu güne kadar bir çok Japon’la konuştum. Konuştuğum arkadaşlarımın kimisi tesettürlü, kimisi düz saçlı, kimisi esmer, kimisi beyaz, kimisi Japon kimisi Türk. Ama Japonlar bu tür özellikleri yargılamadan, yargılamayı akıllarına bile getirmeden bizlerle konuştular, kendilerini, kültürlerini, dillerini anlattılar, Japonya’ya davet ettiler hiç tereddüt etmeden… Yüzleri mutlu da olsalar, mutsuz da olsalar her zaman gülüyor, hataları olmasa bile arada huzursuzluk olmasın diye özür diliyorlar.
En ufak tebessüme bile teşekkür ediyorlar… Bu yüzden Japonların Gönüllerindeki Elmas’a bayılıyorum. Bu yüzden Japonca öğrenmeyi her geçen gün daha çok istiyorum.
Tüm Japon halkına, Japonca öğretmenlerime ve Japonca ile ilgili anılarımı sıkılmadan dinleyen tüm arkadaşlarıma çok teşekkür ediyorum. İnşallah Japonya ve Türkiye arasında geçmişte olduğu gibi bizlerde bugünlerimiz de ve gelecekte birer köprü olabiliriz…