Ben Japoncaya ilk lisedeyken başladım. İlk derslerimizi hiç unutamıyorum. Öğrenirken hem öğrenir hem eğlenirdik. Hocamız öğrettikten sonra defterimize yazmamızı söyler, sonra da hep beraber havada çizdirirdi. En sonunda da her harf gurubunu hızlıca söylememizi isterdi. A, i, u, e, o; ka, ki, ku, ke, ko; sa, shi, su, se, so… Bunları yeni öğrenmişken söylemek o kadar da kolay değildi…
Yavaş yavaş harfleri, kelimeleri, gramerleri öğreniyorduk. Öğrendikçe de arkadaşlarla aramızda Japonca konuşarak, yeni kelimelerle yeni cümleler kurmaya çalışıyorduk. Ama bir zaman sonra sadece kendi aramızda konuşmak istemedik. “Her ne kadar kelimeleri söylesek de acaba aksanımız doğru mu? Konuşurken gramer yapısını doğru kullanıyor muyuz? Acaba Japonlarla konuşabilir miyiz?, Bize karşı tutumları nasıl olur?” gibi soruların cevaplarını merak etmeye başladık. Bu nedenlerle Japonlarla konuşmak, onlarla zaman geçirmek ve kültürleri hakkında bizzat kendilerinden bilgi almak istedik.