Öncelikle; yabancı kültürlere özellikle de Japon kültürü’ne olan ilgimi destekleyen aileme teşekkürlerimi sunar, bolca da sabır dilerim. Kendilerinden Japonca dersi almış olduğum senseilerime “arigatou gozaimasu” demeyi bir borç bilirim. Japonya’ya beni daha çok yaklaştıran, kafamda kurduğum planları gerçekleştirmek için bana fırsatlar sunan çok değerli derneğim ve çok değerli dernek üyelerime sevgilerimi gönderiyorum. İzmir’deki TunTunlar’ım, Ankara’daki Shoujolar’ım, bana çok şey katan tüm arkadaşlarım, özellikle de beni başka başka kültürlerle tanıştırdıkları için farklı ülkelerden hayatıma canlı bağlantı yapan yabancı arkadaşlarım iyi ki varsınız. Ayrıca benimle deneyim ve fikirlerini paylaşan Yukosan, İlgisan ve Jesse Mcfaddin’a da çok teşekkür ederim. Hontou ni kansha shite imasu.

Çocukluğundan beri Japonya ve Japon kültürü’ne ilgisi olan, manga okuyan, anime ve dorama izleyen, Japon arkadaşlar edinmiş bir insan olarak Japon kültürü’nün üzerimdeki etkisi yadsınamaz. Bana direkt ya da dolaylı yoldan öğretmiş olduğu şeyler ve bunların bugünkü karakterime katkısı, kendimi Japonya’ya borçlu hissetmeme neden oluyor. Her Türk genci gibi, öncelikle kendi ülkeme, Türkiye’ye faydalı olmak istiyorum. Bununla beraber Japonya ve Japonlara da bir şekilde yardımım dokunabilirse bu beni çok mutlu eder. İki ülke arasındaki ilişkilerin her daim iyi olmasını gönülden diliyorum.

Seçtiğim konu da kültürel etkileşim ve anlayışla alakalı. Kabul edilme, bir yerlere ait hissetme isteği hiçbirimize yabancı değil. Farklı olmaktan korkmayan, kendini de başkalarını da olduğu gibi kabul eden bireyler olmak dileğiyle…

Aşağıdakiler sitelerde daha fazla bilgi bulabilirsiniz:

The Hafu Project

HAFU ハーフ the film

HAFU ハーフ the film (Facebook)

Japonya’da yaşayan yabancı sayısının artmasıyla, kültürel etkileşimler, uluslararası ticaret, göçler, gençlerin yurtdışında okumaları, belki de internetin artık bizi her yere ulaştırabilmesiyle farklı kökenlerden gelen çiftlerin de sayısı arttı.Bu çiftler ve onların çocuklarının hayatlarıyla ilgili birçok araştırma ve proje yapıldı. Yapılan incelemelerden esinlenilerek bir de film çekildi.

2008′de çeşitli fotoğraflar ve röporajlarla hazırlanan The Hafu Project’in sahipleri 2009 yılında film yapımcılarıyla kafa kafaya verdi. 2010′da başlanan çalışmalar, 2011 yılında ortaya HAFU ハーフ the film adı verilen belgeseli çıkardı. 

Birçok uluslararası film festivaline gönderilen film, Japonya’da “HAFU” olarak yaşamanın şartlarını ve Hafular’ın hayatlarını konu alıyor, farklı bireylerin hayatlarından kesitleri bize sunuyor.

Filmden görüntüler

映画『ハーフ』予告編 Hafu: the mixed-race experience in Japan [Official Trailer]

Facebook sayfasından filmle ilgili bilgiler
(Resmi orjinal boyutunda görmek için üzerine tıklayın.)

Son yıllarda yabancılarla yapılan evliliklerin artmasıyla Japonlar, melez çocuklar ya da bireylere göz aşinalığı kazandılar. Durum tabii ki her zaman bu şekilde olmadı, belli yaşın üstündeki hafular’ın aksi yönde deneyimleri de var. Örneğin; ünlü rock gitaristi Charsan’ın oğlu, RIZE grubunun vokalisti Jesse çocukluğunda sadece görünüşü farklı olduğu için kabadayılıkla karşılaştığını ve dışlandığını ifade etti. Belli bir yaşa kadar aynı evde farklı kültürlerin birarada bulunmasının normal olduğunu düşünen Jesse, maruz kaldığı tepkiler sonucunda şaşırmış ancak şu an geçmişe dönüp baktığında deneyimlediği muameleyi anlamlandırabiliyor.

2000li yıllardan itibaren tepkiler daha olumlu yönde olmaya başladı. Hafular medyada da çok görüldüğü için melez olmak “kakkoii” (havalı) sayılır oldu. Türk-Japon melezi minik K-kun, bulunduğu ortamlarda ilgiyi kendine çekiyor. Özellikle de yarı Türk olduğunu duyanlar ona daha çok sempati gösteriyor.

Tabii ki hala önyargılı olanlar da var; bunların çoğu savaş psikolojisinden çıkamamış ailelerin üyeleri. Özellikle, eskiden yabancı savaş üstlerinin bulunduğu bölgelerde yabancılardan çekiniliyor. Melezler, “gaijin” (yabancı) olduklarını kabullendikleri sürece hiçbir sorun yaşanmıyor.

“HAFU” yani “half” (yarım) diye de çağırılan Japon melezleri, aslında duble kültür birikimleriyle farklı hayatlar yaşıyorlar. Yarı Japon yarı X milletinden olmak bir yandan “kakkoii” (havalı) olarak karşılanırken, bir yandan da kendilerine “gaijin” (yabancı) muamelesi yapılıyor.

Artık Japonya’nın her yerinde görebileceğiniz bu melez bireyler; hem farklı kültürleri deneyimlemenin kültürel zenginliğini yaşıyor, zaman zaman da nereye ait olduklarını anlamaya çalışırken kafa karışıklığı yaşıyorlar. Görünüşlerinin ne kadar “yabancı” olduğuna bağlı olarak, çevrelerindeki insanların şaşkın bakışlarına maruz kalmaları da olası. Japonlar’dan farklı fiziksel özellikleri ve kendilerine özgü yüzleriyle bu melezleri modellik, idollük ya da aktörlük/aktristlik yaparken de bolca görebiliriz.

Bu melez bireylerin hayatlarını ve psikolojilerini inceleyen bir çok proje düzenlenmiş, bu projelerden esinlenen bir de belgesel film yapılmıştır. Bu bireylerin kendilerine bakışları ve toplumun onlarla ilgili düşünceleri incelenmiştir. Toplumdan gelen tepkiler bölgeden bölgeye değişse de bu bireyler genelde “egzotik” olarak adlandırılıyor.  Bunun hepsinin hoşuna gitmediği de biliniyor.

Bir tarafta da melez olmadığı halde melez görünen Japonlar var. L’Arc En Ciel grubunun solisti Hyde, Pop ve R&B şarkıcısı Hirai Ken, model Suzanne (Yamamoto Sae) de bu grubun ünlü temsilcileri. Örneğin; Suzanne ya da gerçek adıyla Sae, ilk olarak az Japonca bilen melez model olarak tanındı. Daha sonra kendisi gerçeği açıkladı. (Bugün bile kendisinin tamamen Japon olduğundan haberdar olmayanlar var.) O dönem “Suzanne görünüşü” bir trend haline gelmişti, yani “HAFU” olmayıp “HAFU” gibi gözükmek. Bu hoş bir özellik olarak görüldüğü halde, gerçekten Japon olmayan genler de taşıyan ve bunu dış görünüşünden anlayabileceğimiz kimselere “yabancı” muamelesi yapılabiliyor.

“Japonya Değişiyor”
(HAFU Belgesel filmi’nden bilgi verici kısa bir video)

日本は多様化している Japan is changing