ARKADAŞIM VE ÖĞRETMENİM; EREN ATSUSHİ UEDA

BOĞAZİÇİ YABANCI DİL ÖĞRETMENİ; KANDA YOSHİHİRO

ARKADAŞLARIM;

KAZUMASA WATANABE,

HİROTO TAKECHİ,

KENTARO MİYACHİ,

MASAKİ KONDO,

SERCAN GEZGİN,

AKARİ SASAKİ,

KAYOKO İSHİGURO,

TAKAGİ SATOMİ,

UEKİ SAKİ,

YOKO WATANABE’YE

VE BU ÇALIŞMAYA GÖNÜL VEREN JİKAD  ÜYELERİ İLE  EMEĞİ GEÇEN HERKESE  SONSUZ TEŞEKKÜR EDERİM.

Bizim Japonca öğrendiğimizi duyunca o kadar mutlu oluyorlardı ki anlatamam… O mutluluk, hem sözlerine hem gözlerine yansıyor adeta… Bu güne kadar bir çok Japon’la konuştum. Konuştuğum arkadaşlarımın kimisi tesettürlü, kimisi düz saçlı, kimisi esmer, kimisi beyaz, kimisi Japon kimisi Türk. Ama Japonlar bu tür özellikleri yargılamadan, yargılamayı akıllarına bile getirmeden bizlerle konuştular, kendilerini, kültürlerini, dillerini anlattılar, Japonya’ya davet ettiler hiç tereddüt etmeden… Yüzleri mutlu da olsalar, mutsuz da olsalar her zaman gülüyor, hataları olmasa bile arada huzursuzluk olmasın diye özür diliyorlar.

En ufak tebessüme bile teşekkür ediyorlar… Bu yüzden Japonların Gönüllerindeki Elmas’a bayılıyorum. Bu yüzden Japonca öğrenmeyi her geçen gün daha çok istiyorum.

Tüm Japon halkına, Japonca öğretmenlerime ve Japonca ile ilgili anılarımı sıkılmadan dinleyen tüm arkadaşlarıma çok teşekkür ediyorum. İnşallah  Japonya ve Türkiye arasında geçmişte olduğu gibi bizlerde bugünlerimiz de ve gelecekte birer köprü olabiliriz…

Arkadaşlarımdan biri hemen atıldı ve Japonca olarak ‘af edersiniz, Japon ‘musunuz?’ diye sordu. Yaşlı bayan ve eşi hem şaşkın hem sevinçli bir ifadeyle ‘haaaai(evet)’ dedi. Arkadaşlarla birbirimize bakıştık ve o an hepimizin gözlerinin içi gülüyordu adeta… Çünkü ilk kez bir Japon’la konuşuyorduk ve sımsıcak, güler yüzlü, samimi iki Japon karşımızda bizimle konuşuyordu.  Japonların bu kadar samimi ve güler yüzlü olması beni çok etkilemişti. Çünkü buraya gezmeye gelmişler ve biz onların bu vakitlerini kısaltıyorduk. Ama onlar bunu akıllarından bile geçirmeden şaşkın ama sevinçli bir şekilde ‘siz Japonca mı biliyorsunuz?’ dedi. Biz de ‘evet, şuan Japonca öğreniyoruz’ dedik.

Onlar da “上手ですね、どこでならいますか”,  “どうならいますか”, “ どこですんでいますか”, “ トルコ人ですか”, “ 高校も は イスタンブールに ありますか”, “ 日本語は むずかしい ですか”, “ 日本へ行きましたか, 行きたいですか”, “ 学生ですか”, “ 私は先生です、私はいしゃ です”, “ トルコは とても きれい とこる と 思います”(“Çok yeteneklisiniz”,  “Nerede öğreniyorsunuz?” , ” Nasıl öğreniyorsunuz?” , “Nerede oturuyorsunuz?”,  “ Türk müsünüz?”,  “Liseniz de İstanbul’da mı?”,  “ Japonca zor mu?”,   “Japonya’ya daha önce geldiniz mi/ gelmek istiyor musunuz?”,  “ Öğrenci misiniz?”,  “ Ben Öğretmenim, Bende doktorum.”,  “ Türkiye çok güzel bir yer.”)…. Biz ilk konuşacağımız zaman ne konuşacağımızı tek tek hesaplamaya çalışırken, konuşacak bir şey bulamamaktan korkarken, ilk kez tanıştığımız bu çift tüm kuramlarımızı yıktı ve bizimle konuşacak birçok şey buldular. Ve bizi sanki kırk yıldır tanıyormuş gibi konuşuyorlardı. Öyle sıcak, öyle içten…

Yavaş yavaş harfleri, kelimeleri, gramerleri  öğreniyorduk. Öğrendikçe de arkadaşlarla aramızda Japonca konuşarak, yeni kelimelerle yeni cümleler kurmaya çalışıyorduk. Ama bir zaman sonra sadece kendi aramızda konuşmak istemedik. “Her ne kadar kelimeleri söylesek de acaba aksanımız doğru mu? Konuşurken gramer yapısını doğru kullanıyor muyuz? Acaba Japonlarla konuşabilir miyiz?, Bize karşı tutumları nasıl olur?” gibi soruların cevaplarını merak etmeye başladık. Bu nedenlerle Japonlarla konuşmak, onlarla zaman geçirmek ve kültürleri hakkında bizzat kendilerinden bilgi almak istedik.